Filmin, “mesajını verememe” gibi bir derdi, -genelde- yok. Öyküde, birbirine taban tabana zıt iki ayrı medeniyet algısını izliyoruz. Bunlardan ilki insanı merkeze koyan, Yaradan’a, çevresine ve doğaya hürmetkar bir medeniyet algısı… Diğerinde ise teknolojinin yeknesaklığı içinde ruhu kirlenmiş bir insan ve onun çarpık medeniyet algısı var. Bu ikisinin, kendilerine bahşedilmiş olan hayatı ve onun getirdiği mutlulukları ya da mutsuzlukları yorumlayışları da bütünüyle zıt… Sonunda, simgesel bir biçimde, eskiyle yeninin birleştiği stratejik bir nokta, bir tür metafor olan Galata Köprüsü’nde karşı karşıya geldiklerinde de ikisi aynı mekanı paylaşamıyorlar. Çünkü birinin olduğu yerde diğerine asla yer yok.

Filmi doğru yorumlayabilmiş miyim? (Dijital ayak esprisini kafamda ise bir yere oturtamadım)

“Kısa film”, herşeyden önce “derdini mümkün olan en kısa sürede anlatan film” demektir ve bu açıdan da bütün dünyada süresi en kısa olanları makbuldur. Filminiz bu yönüyle gevezelik etmemiş ve söyleyeceğini oldukça seri bir biçimde söyleyip tezine son noktayı koymuş. Yaklaşık on dakika, bir kısa film için oldukça ideal bir süre. İlk olarak bu noktadan yırtıyorsunuz ve kısa filmin ruhunu doğru kavradığınız anlaşılıyor.

Kişileri yüzleriyle ön plana çıkarmayıp finale kadar bel altı kesmelerle göstermek hoş bir fikir… Böylece o gövdeler birer kişiyi değil, birer “bakış açısı”nı, birer “hayat tarzı”nı temsil etmeye başlıyor. Finalde de kısa süreliğine gösterilmeleri hiç rahatsız edici olmuyor.

Ancak, (muhtemelen bir mini DV ile çektiğiniz) görüntüleri kısmen beğendim. Bazı anlarda şaşılası bir başarı elde ederken, bazı anlarda ise kalite çok düşüyor. Yakın çekimler kimi yerlerde çok etkili ve hoş. Mesela, ele su döken ibrik, zeytinler v.b. anlarda yakın çekimin güzel etkileri var. Ama ilk açış sahnesindeki zoom-out eşliğinde terliğe yöneliş ve kişinin uyanışı toparlamaya çalışan yorucu kamera hareketi iyi değil. Bence bir olayı upuzun tek bir planda anlatmak yerine bir kaç ayrı açıya bölerek anlatmayı denemelisin.

Zoom’u çok sevmeyin… 1960′larda ilk bulunduğu zaman sinemacılar bayram etmişlerdi. Ama zamanla popülaritesi giderek düştü ve her şeyi zoom ile anlatmanın çok da iyi olmadığı görüldü. Mecbur kalmadıkça objelere uzun uzun giriş ve çıkışlar yapmayın. Daha küçükdikey ve yatay kamera hareketlerine başvurun. Hatta bazen ardarda sabit resimlerle de birşeyler anlatın.

El kamerasıyla çekim, bazı anlarda keyif veriyor, ama çoğu kez filmin teknik kalitesini düşürüyor. Mutlaka 50-100 liralık bir ayak edinin. Sirkeci’deki mağazalarda fotoğraf makineleri ve kameralar için yapılan bu tür ayaklardan bolca var. İkinci elleri de internetteki müzayede sitelerinde satılıyor. Hiç olmadı, gelip benden ödünç alın. Ama bir filmi baştan aşağı elde çekmeyin. Bazen görüntüde stabilizasyon ve sükunet daha iyi olabiliyor. Durakta bekleyen insan ayakları gibi sahnelerde açık ve net olarak eğiksin mesela… Bu tür eğik görüntüler eğer özel bir maksadı yok ise çok ciddi birer amatörlük gösterisine dönüşebiliyor. Tüm bu sorunları bir ayakla çözebilirsin.

Nedendir bilmem, ama bastonun yere dokunuşlarına eklenen ses efektini pek sevmedim. “Eski medeniyetimiz vurduğu yerden ses getirirdi” tarzı bir mesaj için bana fazla kör parmağım gözüne geldi. Ama bu sübjektif bir yargı, başkaları sevmiş olabilir.

DV kameraların (genelde bütün küçük el kameralarının) otomatik ışık ayarı ve netlik ayarı gibi çok ciddi iki sorunu vardır. Işığı ve netliği kameranın vicdanına bıraktığın zaman pek çok yerde afallıyor ve görüntüler gidip gelen ışık şidddetleri, gidip gelen netlikler arasında bocalıyor. Kameranızda manuel pozometre ve netlik var ise mutlaka onunla çalışmaya alışın. Otomatik ayarlara fazla güvenmeyin.

Kendi kişisel sinematografik deneyimlerim ve algılarıma göre, ben bu filme 10 üzerinden 6.5, hadi biraz daha itelemeyle 7 veriyorum. Ki hayatlarının ilk filmini yapan bir ekip için bunun çok iyi bir başlangıç ve de dış gözlem olduğunu söyleyebilirim.

Velhasıl, hamurunuzda sinema duygusu ve kısa filme yatkınlık var.

Ama klasik bir İslamcı saplantısı olan “şablonlarla konuşma”, ortaya konulan her eser gibi filmlerin sanatsal kalitesini de düşürebiliyor. Aynı hastalık bizde olduğu gibi eski moda solcularda da var. Mesela adamların standart din algısı saçı sakalı birbirine karışmış, çatık kaşlı meymenet bir hocadır. Onlara göre güleryüzlü adamdan dindar olmaz. Aynı şekilde bir “köpeği” çağdaş medeniyetin iğreti bir unsuru olarak kullanmak da bana göre çok da şık bir tavır değil. Aynı adam sabah yolda yürürken gördüğü bir köpeğe tekme atsaydı, bence bugünkü medeniyete çok daha yakışan bir hareket yapmış olurdu. Unutmayalım ki bizim dinimiz de, atalarımız da hayvanları severlerdi. Hem de şimdikinden çok daha fazla. Bir köpeğe evde bakmasa bile ona bahçesinde bakar, onu kendine dost edinirdi. Mezarların üzerlerindeki kuş sulukları da bir atalar geleneği değil midir? Kedileri sevmeyen bir adamın ya da kadının, “Kedilerin Babası Ebu Hureyre’yi ve onun şahsında bütün sahabeyi seviyorum” demeye hakkı yoktur. O bakımdan, İslami kesimin konuşurken ve sanat üretirken çokça düştüğü görsel tuzaklara düşmemek gerek. Bugünkü çarpık medeniyetten -sığınacak bir delik bulamayan- köpekler değil, aksine bizler sorumluyuz.

Filminizin bitiş jeneriği kimin kim olduğunu gösterir nitelikte, daha açıklayıcı olsun. Mesela,

Kadim medeniyetin temsilcisi……… Ali Veli
Çağdaş medeniyetin temsilcisi……… Hayri Veli gibi

Böylelikle, öyküye kafası tam basmayanlar, en azından son saniyede bile olsa taşları yerli yerine oturtabilirler.

Şu sıralarda iki ayrı kısa film yarışmasının katılma koşullarını ve organizasyon şemasını tamamlamış durumdayım. Bunlardan birincisi “Hilal TV 1. Ulusal Kısa Film Yarışması”, ikincisi ise “Mazlumder 2. Uluslararası Kısa Film Yarışması”… Her ikisi de pek yakın bir zamanda kamuoyuna ilan edilecek. Benim sayfalarımda da açıklayıcı bilgi bulabilirsiniz.

Kültür Bakanlığı’nın kısa filmlere verdiği destekle ilgili olarak, bu yıl için artık geç kalmış durumdasın. Ancak, 2007 için uygun bir projeyle, ister senaryo isterse de film yapımı için destek talep edebilirsin. Bunun için Kültür Bakanlığı sitesine girip ilgili bölümleri dikkatlice oku.

808146DD8A1CB95D150″ target=”_blank”>http://www.kultur.gov.tr/telifsinema/BelgeGoster.aspx?F6E10F8892433CFFFE5C29E16A7D3 808146DD8A1CB95D150

Ayrıca, “kısa flimcilerin piri”, iyi kalpli solculardan Hilmi Etikan ağabeyimizin www.kisafilm.com adlı sitesinde de bir sürü önemli bilgi var. O siteyi de hatmetmeni öneririm.

Ben, 30 yıldır sinemacılığın, 20 yıldır da gazeteciliğin içindeyim. Bu rezil piyasada, en güzel projem için bile 5.000 YTL bulamadım şu ana kadar… O yüzden milletin sana anlayışlı davranmasını ve senin hayallerini gerçekleştirebilmen için ellerini cebine atmasını asla bekleme. Hiç kimse sizler kısa film yapın diye bir kuruş vermez. Özellikle de zengin İslamcıların parası tahmin edemeyeceğin kadar değerlidir. Çünkü küçük bir katkıyla genç bir müslümanın yüzüne yayılacak olan gülümsemenin keyfini bilmez bu insanlar. Köylüdürler, böyle bir hazdan haberleri bile yoktur. Onlara ancak büyük maddi getirileri olan işler önerirsen ellerini ceplerine atarlar.

Bu yolda yalnızsınız. Benim yapabileceğim tek şey ise bir şekilde olayı bir köşesinden tutup belli bir noktaya kadar getirenlere şöyle böyle bir omuz atmak… Bu camiada bir tek yarışma bile yoktu, ama üç ay içinde kodamanları kışkırtarak iki yarışma birden türettim. Küçük şirketimde montaj için setlerimi sizlerin hizmetinize sundum. Aylardır, bir sürü genç çocuk yazıhaneme gelip gidiyor ve gerek duydukları ufak tefek malzeme ve bilgiyi ediniyorlar. Bundan daha fazlası şimdilik beni de aşıyor. Ama, milyarlarını nereye tıkıştırıcağını şaşırmış bütün o göbekli hacı dayılara bu hayattaki haklarım haram zıkkım olsun diyorum. Çünkü görgüsüzlükleri ve infaktan uzak tarzlarıyla genç kuşakları sanat alanında hep boynu bükük bıraktılar.

Kısacası, parayı çok da fazla bir beklenti içinde olmadan arayın. Mümkünse üç ve daha fazla finansörle film yapın. Filmin başına ve sonuna reklam alın. İçeride gösterilen yerlerin ve markaların desteğini talep edin. Aklıma gelenler şimdilik bu kadar… Kelin ilacı olsa kendi başına sürermiş. Ben de aynı nedenlerden dolayı yıllardır kısa film yapamıyorum ve artık kendi sermaye birikimimi sağlayana kadar bir şeyler çekmekten vazgeçtim.

Umarım bu mektubum ekibiniz için yeterince aydınlatıcı olmuştur.

Selamlar ve sevgiler,

Ali Murat Güven
Yeni Şafak sinema editörü

gazeten.com’da VECHE

imamhatip.com’da VECHE

ivideo’da VECHE

lamelif.net’te VECHE

shiftdelete.net’te VECHE

e-sipa.biz’de VECHE

divxforever.com’daVECHE

blog.wolkanca.com’daVECHE
]]> http://veche.wordpress.com/2006/07/07/6/feed/ 4 veche http://veche.wordpress.com/2006/07/07/yonetmenin-notu/ http://veche.wordpress.com/2006/07/07/yonetmenin-notu/#comments Fri, 07 Jul 2006 15:15:24 +0000 veche http://veche.wordpress.com/2006/07/07/yonetmenin-notu/ ]]> Yönetmenin notu: bir adam vardır sabah uyanır. Bir adam daha vardır uyandırılır. Eşyaya hizmet eden bir insanlık vardır günümüzde. Dakik uyanır. Zaman saatle belirlenir hayatı karmaşanın içindedir. Oysa bir adam daha vardır ki hayatının ritmi vardır. Her adımında bir ritim vardır. Güneş doğmadan kalkar. Sabahı vardır. Sofrası vardır. Aslında bu iki adam aynı toprağın coğrafyanın kültürün insanıdır. Ne olmuştur da değişmiştir,yozlaşmış kaybetmiş ,dayanaksız kalmıştır??? İşte VECHE ne olmuş da değişmiş sorusunu soruyor ne olmuş bunların hangisi sizin yaşamınızın bir parçası?? Üstelik biz her şeyi gözlerle de anlatmadık ayaklar da gözler kadar anlatıyor… İşte modernizm üzerine sürrealist bir deneme yönetmenin değimiyle post modern yaklaşım…

Uygulayici Yapimci : Esad Sengül – Fatih Yorulmaz
Sanat Yönetmeni : Emine Kocatürk
Görüntü Yönetmeni : Ebûbekir Özdemir
Kurgu : Abdulbaki Yavuz
Oyuncular : Bülent Yildirim, Onur Kosvali, Tûba Toprak, Fatih Yorulmaz
Senaryo : M.ikbal Alp & M.Erkam Bülbül
Yönetmen : Muhammet Erkam Bülbül